Dialyse?
Mijn lichaam gaat langzaam achteruit. Ik merk dat mijn nieren het moeilijk krijgen. Vaak lig ik in mijn pauzes van de taxi ritten te slapen. Ik merk dat ik dat nodig heb. Af en toe heb ik ook pijn van ontstekingen. Jicht in mijn voeten. Meld me niet zo graag ziek dus loop vaak wel door. Alleen kreeg ik op een zaterdagavond ineens veel pijn in mijn linkerbeen. Normaal gesproken zou dat de volgende dag over zijn. Maar dit keer bleef ik pijn houden. Dus mijn vader appte me. En ik deed uitleg, waardoor hij ook langs kwam. We hebben het ziekenhuis gebeld en ze verzochten mij om langs te komen voor onderzoek. Ik heb wat noodzakelijke spullen laten pakken en wat medicijnen. En op richting Groningen. Ik kwam om 5 uur aan op de spoed, maar het was redelijk druk voor de longarts. Na veel wachten op uitslagen. Waren ze ervan overtuigd dat het van de slechte nierfunctie kwam. Om 10 uur ging in naar de longafdeling. Volgende kwam het artsen rondje om 11 uur. Ik zag mijn transplantatie arts en een nefroloog. Het was even de vraag wat we zouden doen. Kon ik het oplossen met medicijnen of moest ik aan de dialyse. Dialyse is iets wat ik absoluut niet wou. Dat lijkt mij zo vervelend. En zie dat als levend verlengend. En ik wil niet weer zo zwaar traject als met de long transplantatie. Maar later op de dag hadden we een gesprek met de nefroloog. Zij wou mij echt aan de dialyse. Hierdoor werdt ik beter geschikt voor niertransplantaties. Want waarschijnlijk zou ik dat met medicatie niet redden. De bedoeling zou eerst 15 augustus zijn voor niertransplantatie. Maar ik zag 4 weken dialyseren niet zitten dus heeft de arts er 2 van gemaakt. Het besluit viel me zwaar, maar ik bedacht me ook fit de transplantatie tegemoet is ook niet verkeerd. De nieuwe nier moet ook goed aanslaan. Dus besloot ik om het toch te doen. Ik ging nu wel van de longafdeling naar de nierafdeling. Ik ging van een 2 persoons kamer na een 4 persoons. Daar baalde ik wel van, want nachtrust heb je er amper. Snurkers en patiënten die s’nachts moeten plassen en alle lampen aan zetten. En ook nog eens verpleegkundige die snachts een rondje doen. De dinsdag kreeg ik een lijn voor de dialyse. Ik kwam op de kamer voor operatie. En daar zou een anesthesist komen om de lijn te plaatsen. Ik vond dit spannend en had dit graag onder narcose gedaan, maar dit mocht niet. Ik kon een beetje slaapmiddel krijgen. Dit ging niet van harte. Die anesthesist was aan het beuken op mijn schouder om die lijn te plaatsen. Het deed me veel pijn. En die middag kon ik gelijk beginnen met dialyse. 2 uur lang. Dit viel me nog mee. Ik moest eerst 3 keer achter elkaar en dan week erop nog 3 keer. Vandaag is het zaterdag voor de 4 de keer donderdag en vandaag moet ik er 3 uur aan. Vanaf nu nog 4 keer en dan wordt ik 1 augustus getransplanteerd. Volgende week gaan er ook weer mensen mee om mijn te brengen. Vandaag is er een maat mee van mijn vader met mijn vader. De reden dat ik ook niet aan de dialyse wou is omdat je dan je vrijheid kwijt bent. Maar ik wil er ook alles aan doen om goed de operatie in te gaan.
