Niertransplantatie.
Vandaag is het 31 juli, ik wordt om 10 uur verwacht in Groningen. samen met mijn vader en stiefmoeder. Eerst nog wat bloedprikken en een echo van de buik en als laatst een hartfilmpje. Nu richting de afdeling. Ze waren nog druk met het een en ander. Maar na 1,5 uur mocht ik mijn kamer zien. 2 persoons kamer voor mij alleen. Dat heeft met bacteriën te maken die je kunt oplopen na de transplantatie. Ik vind het wel jammer dat mijn vader 2 kamers verder lag op zaal. We hebben aan alle artsen de afgelopen tijd gevraagd of we samen konden slapen op 1 kamer. Ze vonden dit geen goed idee en het was nog nooit voor gekomen. In mijn kamer stond maar 1 bed. Dus eind van de avond hebben we papa's bed naast die van mij gezet. Het rare was wel dat nu op zaal 1 bed weg was. Dus liepen we samen naar E4. Ik lag op D4 en E4 was een klein stukje verwijderd. Ik ken de zusters nog op E4 en vroeg of ik een bed uit de gang mocht meenemen. Anders viel het te erg op dat er een lege plek op zaal was.
Mijn vader sliep die avond al snel. En ik kreeg een apart gevoel, want mijn vader zou zijn nier doneren aan mij. Ik hoopte op het beste, maar vroeg me ook af hoe het mijn vader zou verlopen. Hij hield niet van prikken. En voor je de operatie kamer op komt krijg je eerst wat infusen. Want door je infuus krijg je de narcose toegediend. Het was ochtend. En mijn stiefmoeder en broertjes kwamen s’ochtends de kamer in. We moesten allebei nuchter blijven voor de operatie. Mijn vader ging als eerst en dan kwam ik in de loop van de middag. De zuster riep mijn vader weer op om naar zijn eigen kamer te gaan. Daar moesten de voorbereidingen beginnen. Kleren uit en OK-jas aan. Om half negen werd mijn vader naar de holding gebracht. Ik moest nog even wat uurtje in spanning blijven. Tot ik me om 11:30 ook mocht klaarmaken. En werd ook naar de holding gebracht. Ik kreeg ook een infuus. De eerste zat gelijk al mis boven op mijn hand. Jacoba prikte me. Ik had haar 2 weken geleden ook al ontmoet omdat zij hielp met de dialyse lijn te plaatsen wat niet gemakkelijk ging. De 2 de poging ging beter en ik kon me iets beter ontspannen. Nog een half uurtje een Donald Duck gelezen en toen werd ik opgehaald door de anesthesie, eerst nog even langs mijn vader op de uitslaap kamer. Dat was heel prettig voor mij om te zien. Hij was nog erg suf. En maakte een grap alsof ik een wind had gelaten, want het stonk volgen hem. Hij wenste me succes en ik hem ook. Toen richting de OK ze rolde mijn bed naar binnen en ik vond het vrij druk in een kleine kamer. Er stonden zeker 12 mensen te kijken. Ik ging van mijn eigen bed naar het OK-bed. En de anesthesie zei eerst van spoeling door het infuus en dan geef ik je narcose. Dit vond ik jammer. Normaal gesproken krijg je eerst een middel waarvan je high wordt. Witte vloeistof door het infuus en dat voelt heerlijk. Ik kreeg het helaas niet dit keer. Ik had mijn mond moeten houden dat ik het zo’n fijn gevoel vind. Ik zag de narcose mijn infuus inlopen en ik sliep. Op de OK werd ik ook weer wakker in mijn eigen bed. En hierna ging ik ook naar de uitslaap kamer. Het was 4 uur. Ik vroeg al snel om een glas water want ik was de hele dag nuchter. En snel kreeg ik ook al een ijsje. Ik had geen pijn en kon de wond zien. Ik had krammen of hechting verwacht, maar het was gelijmd. Er zat ook een doorzichtige folie op. Beste wond. Mijn vaders nier was ook aardig groot. Dat riep de chirurg net voor de operatie, hij zei komt wel goed. ”ik heb wel wat technieken”. Dit bleef ook de hele tijd in mijn hoofd zitten. Wat hebben ze dan ik godsnaam gedaan? Op de uitslaap kamer werden elke keer buizen bloed afgenomen. Om te kijken of de bloedwaarden al goed genoeg waren om naar de afdeling te gaan. Het kalium in het bloed was te hoog. Volgens mij waren ze gewoon aan het wachten tot die donor nier het giftige bloed zou opruimen. Om 20:00 mocht ik eindelijk vertrekken. En mijn broertje stond al op de gang naast de uitslaap kamer. Hij liep mee terug naar de afdeling. Ik had geen bril op of lenzen in. Dus zag weinig. Maar toen de deur open ging van de afdeling zag ik mensen op mijn wachten. Het was mijn vader al in de rolstoel. Dit had ik nooit verwacht. Die man was al uit bed. We knap dacht ik bij mijzelf. Of hij heeft nog genoeg pijn stilling. Ik kreeg ook nog wat morfine op de uitslaap kamer, want de wond deed erg pijn.
 |
| mijn vader ontving mij alweer op de afdeling in de rolstoel 4 uur na zijn operatie |
Ik kreeg nog wat brood, maar had veel meer honger. Ze zijn altijd bang dat je misselijk wordt na de narcose. Maar ik weet van mijzelf dat ik daar geen last van heb. Dus had wel een maaltijd gelusten.
Het herstel ging voor spoedig, dag ernaar liep ik al weer over de gang met een rollator. Wel jammer dat ik aan van alles vast zat. Katheter en infuus paal met 2 infusen. Maar afbouwen ging ook vlot. 1 infuus kon er na dag 2 ook uit. Had ik nog een waakinfuus en de katheter. De katheter moest blijven zitten voor 6 dagen. Daar had ik wel de meeste last van. Die zat niet fijn in de plasbuis. Het schuurde behoorlijk. En was behoorlijk droog. Naar de wc gaan om te poepen was ook heel vervelend. Omdat ik altijd dat gevoel bleef houden dat ik toch echt moest plassen. Maar de slang liep naar boven dus dat was niet bevorderlijk. Over dag was het maar saai. Mijn vader mocht na 2 dagen al met ontslag en zat ik het hotel samen met zijn vrouw. En kwamen regelmatig bij mij langs. Maar voor de rest was er niks. Om 11 uur een artsen rondje. Ik had geen opmerkingen verder. Was alleen nog benieuwd naar de chirurg, omdat ik nou niet wist wat hij uitgehaald zou hebben. Maar na 3 dagen kwam hij ook aan mijn bed. Dus vroeg ik hem hoe het nou verlopen was. En hij zei de nier was wel wat groot maar het paste wel. Daar was ik wel blij mee. Ik was in de veronderstelling dat hij zomaar een stuk zou afsnijden en zou vernietigen. Het weekend was weer heel rustig. En ik kwam steeds meer het bed uit. Ik voelde me super, ik had me de laatste 3 jaar niet zo goed gevoeld. Altijd vermoeidheid. En voor alles zin moeten maken. Nu ging het eindelijk vanzelf. Er werd ook al gesproken over ontslag. Maandag al, ik dacht dinsdag pas. Zondag mocht ook de katheter er uit. En vroeg me af waarom die zo lang moest zitten. En de zuster vertelde mij dat ze de nier aangesloten hebben op de blaas. En dus is de bovenkant van de blaas nog niet geheeld. En de katheter zorgt ervoor dat er geen druk op komt. Dus ik moest zondag ook gelijk gaan plassen als ik moet. Maandag werd het ontslag geregeld. De apotheker kwam langs en ik had nog een ontslag gesprek. Over waar ik rekening mee moest houden. Dit was vrij zelf voorsprekend, omdat het bijna het zelfde is als met de longen en leve destijds. Alle spullen verzameld en op naar huis
Geen opmerkingen:
Een reactie posten